Πάρκο/ Βοτανικός κήποςKings ParkΑναφορές

Το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό ήταν και το πιο μακρινό! Ξεκίνησα ανάποδα, κατευθείαν από τα βαθιά! Έτσι λοιπόν, Αύγουστος του 2001 και βρίσκομαι στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, Να περνάω την καλοκαιρινή μου άδεια down under! Πανέμορφη πόλη κι αν και ήταν χειμώνας, όταν την επισκέφτηκα, οι μέρες ήταν ανοιξιάτικες! Φυσικά ήμουν πολύ τυχερή, γιατί είχα ντόπιους φίλους να με ξεναγούν και να μου δείχνουν τα πιο αγαπημένα μέρη τους, που σύντομα έγιναν και δικά μου.
Μία από τις πρώτες ξεναγήσεις, ήταν στο Kings Park! Έναν τεράστιο χώρο στο κέντρο της πόλης καλυμμένο από πράσινο και δέντρα, με θέα το εμπορικό κέντρο της πόλης, με τους ουρανοξύστες, και τον ποταμό Swan, που διασχίζει την πόλη! Ένας φίλος μου είχε πει πως στα 23 χρόνια της μέχρι τότε ζωής του, ακόμη δεν είχε καταφέρει να το γυρίσει ολόκληρο!!
Το πρώτο πράγμα που αντικρύσα, όταν αφήσαμε στην αρχή του πάρκου το αυτοκίνητο για να το γυρίσουμε λιγάκι, ήταν ένα μνημείο, που ήταν αφιερωμένο στους πεσόντες των παγκοσμίων πολέμων. Κάπου εκεί κοντά στην είσοδο θυμάμαι πως είχε και μια γκαλερύ με έργα ιθαγενών της Αυστραλίας (οι λεγόμενοι αβορίγινες). Φυσικά από εκεί προμηθεύτηκα και τις παραγγελίες που είχα από φίλους στην Ελλάδα για μπούμερανγκ, καθώς και διάφορα άλλα αναμνηστικά για μένα. Από την άλλη πλευρά του δρόμου στο ίδιο ύψος περίπου, θυμάμαι ένα αναψυκτήριο εστιατόρειο, αλλά δεν καθίσαμε, γιατί έπρεπε να δούμε όσο περισσότερο από το πάρκο γινόταν.
Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και μας βοήθησε πολύ! Περπατήσαμε στην Fraser Avenue, με τα πανύψηλα μαστιχόδεντρα και από τις δύο πλευρές του δρόμου. Η διαδρομή αυτή ήταν ακόμη εντυπωσιακότερη το βράδυ, όταν τα δέντρα φωτίζονταν! Τα δέντρα αυτά φυτεύθηκαν εκεί το 1938 και αντικατέστησαν κάποια άλλα (μαστιχόδεντρα με κόκκινα άνθη), τα οποία λόγω ασθένειας που τα χτύπησε, αποσύρθηκαν. Οι χώροι με το γκαζόν απίστευτοι και φροντισμένοι, σε προκαλούσαν να ξαπλώσεις και να μη σηκωθείς από εκεί μέχρι να βραδιάσει. Σε πολλά σημεία υπήρχαν κιόσκια για να καθήσεις και να απολαύσεις το τοπίο, ρυάκια που τρέχανε, χώροι για μπάρμπεκιου (αγαπημένο "σπορ" των Αυστραλών) και ό,τι μπορεί να βάλει ο νους! Οι φίλοι μου γιόρταζαν συνήθως εκεί τα γενέθλιά τους κάνοντας πικ νικ και παίζοντας κιθάρες. Πόσο τους ζήλευα και πόσο ακόμη τους ζηλεύω!!!
Ότι και να πω γι αυτό το πάρκο θα είναι λίγο! Παντού πράσινο, χώροι για διασκέδαση και μια άπλα, που σίγουρα στην Ελλάδα δεν μπορείς να τη βρεις. Να είναι γεμάτο κόσμο αλλά να μην αισθάνεσαι περιορισμένος, γιατί υπήρχε χώρος για όλους. Να απολαμβάνεις τον ήλιο και να χαζεύεις τα παπαγαλάκια που πετάνε στα δέντρα ή τσιμπολογάνε στο γρασίδι!
Είναι όνειρο ζωής το να επιστρέψω κάποια στιγμή εκεί, άλλωστε έκανα και την απαραίτητη ευχή ρίχνοντας το κέρμα μου στο πηγάδι των ευχών, για να το επικυρώσω!!!